تا ببینم این دلم تنهای تنها نیست

نگاهم کن بفهمم اینهمه دلخوشی رویا نیست

صدایم کن،

صدایت آشنای آشناهاست

با تو پنهان گشتم و دیدم نگاهت اوج پیداهاست

من از این عالم فانی،

از این سر در گریبانی،

به سویت گشتم و دیدم که تو پیدا و پنهانی...

خيالت كه به ذهن ميرسد

            پر ميشوم از خوب شدن

                        از محبت هاي بي دليل

                                    از سجود نم گرفته به درگاه خدا

با خيال تو پر ميشوم ،

                        از حس خوب يه پرنده

                                    پرواز را بي ادعا تجربه ميكنم

                                                با خيال تو، پر ميشوم از تو

                    از حس گرماي لبخند  تو

شعر را زلاليتي خاص ميشود

                        قافيه را ميبازد احساس را رنگين

                                    ساده مي سرايد صادقانه از چشمانت

                                                            او هم پر ميشود از خيال تو

جبرئیل از سوی خدا برایم خبر آورد من اولین کسی هستم که برانگیخته میشوم .

سپس ابراهیم و انگاه همسرت علی ابن ابیطالب .

پس از آن خداوند جبرئیل را همراه هفتاد هزار فرشته به سوی تو میفرستد.

وی هفت گنبد از نور بر فراز آرامگاهت برقرار می سازد٬

آنگاه اسرافیل لباسهای بهشتی برایت می آورد و تو آنها را می پوشی .

فرشته دیگری به نام زوقائیل مرکبی از نور برایت می اورد که مهارش از مروارید و جهازش از طلاست.

تو بر ان مرکب سوار میشوی و زوقائیل ان را هدایت میکند.

در این حال هفتاد هزار فرشته با پرچم های تسبیح پیشاپیش تو راه می روند.

اندکی که رفتی ٬ هفتاد هزار حورالعین در حالی که شادمانند و دیدارت را به یکدیگر بشارت می دهند ٬

به استقبالت می شتابند.

به دست هر یک از حوریان منقلی از نور است که بوی عود از آن بر می خیزد...

هنگامی که به همان اندازه از آرامگاهت دور شدی ٬

مریم دختر عمران همراه هفتاد هزار حورالعین به استقبالت می آید وبرتو سلام میگوید.

آنها سمت چپت قرار میگیرند و همراهت حرکت میکنند.

آنگاه مادرت خدیجه٬ اولین زنی که به خدا و رسول او ایمان آورد ٬ همراه هفتاد هزار فرشته که پرچم های تکبیر در دست دارند ٬ به استقبالت می ایند.

وقتی به جمع انسانها نزدیک شدی ٬ حواء با هفتاد هزار حورالعین به همراه آسیه همسر فرعون نزدت می آید و باتو رهسپار می شود.

فاطمه جان ٬ هنگامی که به وسط جمعیت حاضر در قیامت میرسی ٬

کسی از زیر عرش پروردگار به گونه ایی که تمام مردم صدایش را بشنوند فریاد میزند:

چشم ها را فرو پوشانید و نظرها را پائین افکنید تا صدیقه فاطمه٬ دخت پیامبر(ص)وهمراهانش عبور کنند.

پس در آن هنگام هیچکس جز ابراهیم خلیل و علی ابن ابیطالب علیهما السلام به تو نگاه نمی کنند...

چشمانم از نفس افتاد

در کجای جغرافیای دلم ایستاده ایی؟

که خانه ام ابری است... !!!

می دانی؟

دلم کلنجار نمی خواهد

یک زندگی ساده

یک آرامش دلنشین

امنیت حضورت

و

دیگر هیچ

هرچه میخواهم ۴ خط برای تو بنویسم میبینم واژه ها خاک بر سر شده اند

هرچه میکنم ۴ قدم بیایم تا به دستهایت برسم زانوهایم میخمند

نه اینکه فکر کنی خسته ام!

نه اینکه تاب راه رفتن نداشته باشم!

تا آخرش همین است...نگاهت به لرزه ام می اندازد

فقط میدانم در آغوش منی بی آنکه باشی

و رفته ای بی آنکه نباشی...

با کوله باری از آرامش

از گردونه زمان فرا میرسد٬

با ستاره هایی از جنس امید

و مهتابی که به روی شب زنده داران لبخند میزند

تا فردا٬

پنجره های زندگانی

به روی سپیده روشن باز شوند ... !!!

ابر هم جا خالی می دهد

و نسیم به اعتبار روی ماهت

بهشتی ترین بوی عالم را به مشامم می رساند ... !!!

برای خاموشی شبهای انتظارم

فقط یک فوت کافی است

خاموشم کن ٬خسته ام... !!!